Je zult je nu wel afvragen of ik een writersblock heb opgelopen (thanks dad), de blogfrequentie neemt af. En dat is te verklaren. Alles begint hier namelijk vanzelfsprekend en normaal te worden (pleonasme).

Het is niet meer vreemd als je naar een dixie loopt na het tot jezelf nemen van een van de vele bakjes koffie, thee, water of al wat voorhanden is. Het is niet ook meer vreemd om ‘s avonds met je waszakje naar de wascontainer te lopen om je vuile was in te leveren, je went er ook aan dat diezelfde wasjongen het nummer van jouw waszakje uit zx92n hoofd kent. En het is al helemaal normaal dat je je kleding niet heel erg schoon terug krijgt, of dat je schone beddengoed vol met hele vreemde vlekken in je handen gedrukt krijgt. Die vlekken zie je echter pas wanneer je je bed gaat opmaken, waarop weer het dilemma volgt: neem ik die vlekken voor lief, of ga ik toch maar weer een nieuw setje beddengoed halen? Het is ook niet meer vreemd dat schoonmaken hetzelfde is als dweilen met de kraan open. Stofzuigen helpt 1 dag, je bureau afdoen heeft tot gevolg dat het 1 uurtje schoon lijkt om, wanneer je vervolgens diezelfde tafel met je vinger afneemt, het zand te vervloeken.

De rare geuren worden normaal, de zon wordt normaal. Schijnt de zon echter 1 dag niet, als gevolg van regenval, dan hangt er een bedroevende sfeer. De zon voelt hier als de oplader van jouw accu, een accu die dagelijks leeg raakt en dus veel zon behoeft. Mijn accu is behoorlijk snel leeg. Wanneer de zon schijnt sta ik te boek als dat vrolijke en optimistische meisje, vol energie. Is het druilerig, dan loop ik er bij als een zoutzak en zit ik herhaaldelijk te gapen en gedraag me uiterst gedemotiveerd.

Maximaal 20 km p/u rijden went ook, ik sla bijna doodsangsten uit wanneer iemand in het pikkedonker zijn gaspedaal indrukt omdat ik het gevoel heb dat we opstijgen, terwijl de teller amper 50 km p/u aanraakt (okxe9, misschien ben ik een watje). De omgeving wordt normaal; alles heeft de kleur van zand, behalve wanneer het regent, dan besef je je weer dat er meer kleuren zijn dan donkergroen en zandkleur. Een radiozender die hapert door de frequentiestoornissen, het constante gebrom van de diverse helicopters, het leren herkennen van de geluiden van alle wapensystemen, dagelijks hetzelfde ritme, dezelfde gezichten, het grind waarop je loopt, het campinggevoel wanneer je gaat douchen, geen seconde privacy, plastic bestek, kartonnen borden, hetzelfde eten, dezelfde paar vierkante meters waarop je je begeeft.

Dit kamp is zo groot, maar je leeft eigenlijk constant op hetzelfde stukje, wat alles heel klein doet lijken. Even naar de Tim Hortons of een PX wandelen voor en bakje French Vanilla of andere boodschappen voelt als een uitstapje. Eigenlijk is alles vertrouwd, maar er is te weinig variatie om je echt te vermaken. Ik kan me bijna niet meer voorstellen hoe alles thuis voelt, maar ik weet wel dat ik de smaak van een ijskoud biertje niet snel vergeet! In dit gebied is becks malt een prima alternatief, na xe9xe9n flesje heb ik het echter wel weer gehad en denk ik aan dat biertje waar ik in Nederland honderduit van zal genieten. Weinig aandacht besteden aan je uiterlijk, rondlopen in werkkleding of campingoutfit (lees: joggingbroek en sweater met capuchon). Slecht meubilair, met als gevolg veel vaste spieren en herniax92s in ontwikkeling. Geld halen bij een kassier, tijdens het douchen de stem van een schoonmaker horen die vraagt hoe lang je nog bezig bent om hem vervolgens te zien zuchten wanneer je 10 minuten later naar buiten sloft, steeds je klok in de gaten houden wanneer je inlogt op Internet om de kosten te drukken en krent uit te hangen terwijl je het dubbele salaris verdient.

Alles went! Maar niets kan op tegen x91home, sweet homex92