Dag trouwe lezers, we gaan alweer bijna de twaalfde week in. Aanvankelijk betekende dit dat we nog 7,5 week in het vooruitzicht zouden hebben. Voor zover Maybe Airlines dit hard kan maken is deze resterende periode verkort naar 6 weken. En dat betekent dat het nu allemaal wel heel erg snel gaat. Als ik zo terugdenk voelt de afgelopen periode eigenlijk nog maar zo kort. Enerzijds kan de tijd je hier niet snel genoeg voorbij gaan, vooral als je thuis iemand hebt zitten, laat staan wanneer je een heel gezin hebt dat op je wacht. Ik kan ook niet anders zeggen dan dat ik erg veel respect hebt voor collegax92s met een gezin die hier al voor de vijfde, zesde of zevende keer zijn. Anderzijds; waar praat ik als leek eigenlijk over, wat weet ik nou daadwerkelijk van gemis? Ik heb thuis iemand die mij voor 100% steunt en begrijpt, iemand die op ieder moment achter me staat, iemand die ik niet hoef te troosten maar sterk is (of doet lijken ). Dat maakt het voor mij eigenlijk een eitje, ik loop deze tijd bijna fluitend uit. Tijdens een thuisfrontdag kijk ik niet in een stel grote blauwe kijkers van een kind dat roept dat hij of zij papa of mama mist, zoiets lijkt me erg moeilijk. Een ding dat ik inmiddels wel heb geleerd, is dat 4 maanden eigenlijk zo voorbij zijn. De aankomende weken gaat het ATF hier haar vleugels spreiden. De opvolgers komen binnen dus het wordt drukte op de Dutch Compound. In een relatief korte periode zal de oude club het werk gaan overdragen aan de nieuwelingen. Voor ons betekent dit weer een toename in de werkdruk, iets wat eigenlijk wel erg welkom is, want een drukke dag doet ons hier het tijdsbesef een beetje vergeten. Als de rust hier weer is wedergekeerd hebben wij nog 3 weken voordat onze opvolgers het gebied betreden en wij ons werk mogen overdragen. Hopelijk betekent de aanvang van deze week het einde van een relatief rustige periode, met toenemende frustraties. We noemen het hier met een licht sarcastische ondertoon ook wel rotatiegedrag wanneer je merkt dat collegax92s er even doorheen zitten en je om je heen ziet dat ze toch wel toe zijn aan x91thuisx92. Ik denk dat ik nog niemand heb zien ontkomen aan dit zogenaamde rotatiegedrag, al is het maar voor 1 dag. Waar ik dan wel erg slecht tegen kan, zijn mensen die het hardste roepen: x93daar heb je zelf voor gekozenx94. Uiteraard, naar mijn mening ben je een slappe zak als je kiest voor deze werkgever maar alles doet om onder een uitzending uit te komen. Je kent de risicox92s dus die ga je niet uit de weg, maar we maken een keuze voor een vak waar risicox92s aan verbonden zijn. Je x91kiestx92 niet voor je collegax92s, je x91kiestx92 niet voor een specifiek gebied, en je hebt al zeker geen inspraak op de keuzes van de overheid. Wanneer je kiest voor een werkgever in de burgermaatschappij, wil dat ook niet zeggen dat je als werknemer x91kiestx92 voor een reorganisatie, je zegt tegen die mensen ook niet x91sja, je weet dat wanneer je een baan aanneemt, je morgen op straat gezet kunt worden als oud vuil na 20 jaar trouwe dienstx92, het blijft echter uiteraard een risico. Ik ben eigenlijk nu al blij met deze ervaring, omdat ik in deze maanden alweer een nieuw stukje van mezelf heb leren kennen. Het leren omgaan met de keuzes waar je zelf gxe9xe9n invloed op hebt. Proberen om die strakke teugels met momenten een beetje los te laten, want zoals de meeste mensen die mij kennen wel weten, ben ik iemand die graag de controle wil houden. Soms kan dat nu eenmaal niet, en dat is ook iets wat je moet leren. Enfin, zo gaat het hier nu. We zijn toe aan thuis, maar samen komen we deze zes weken heus goed door, met ontzettend leuke momenten, evenals de menselijke momenten van frustratie. We lezen elkaar