De laatste loodjesx85 Vier maanden zijn reeds verstreken. Vier maanden vol nieuwe gebeurtenissen, een nieuwe leefwijze, een andere levensstandaard. Maanden vol nieuwe indrukken, indrukken om nooit meer te vergeten.
Ik weet het nog zo goed, vier maanden geleden zat ik rond dit tijdstip op de bank, te wachten totdat mijn eega het avondeten klaar had. Pompoensoep, onder het motto x91we proberen eens iets nieuws uitx92. Op datzelfde tijdstip kwam mam langs om me nog even gedag te zeggen, een emotioneel moment verstreek.

De avond vloog voorbij, hoewel de minuten leken te kruipen. Ik zat vol adrenaline. Adrenaline voor alles wat zou gaan komen, maar tevens een verdrietig gevoel omdat ik alles wat ik liefhad voor 4,5 maand fysiek even helemaal los moest laten. Hoewel ik wist dat we in gedachten bij elkaar zouden zijn, was ik bang voor wat er zou gaan komen. Diezelfde nacht kon ik de slaap niet vatten, ik wilde niet slapen, zo zouden de laatste uren voorbij gaan die ik veel liever besteedde aan een goed gesprek en het elkaar inpraten van goede moed.

Inmiddels weet ik waar ik sta, en zijn de maanden in vogelvlucht voorbij gegaan. Ik heb geleerd om mijn privacy compleet van me af te zetten. Hoewel je soms hunkert naar een moment alleen, ga je eraan wennen om alles te moeten delen. Is het niet overdag met je collegax92s, dan is het wel x91s avonds met je kamergenoot. Waar je ook komt, er is altijd iemand aanwezig. Dat is iets waar ik wel heel erg tegenop zag, maar achteraf gezien valt het best wel mee. Je weet dat het tijdelijk is, en dat je je eigen plekje thuis weer terug krijgt. Om die reden hunkeren veel mensen naar een stukje rust, en dat verklaart ook waarom de meeste collegax92s een rustige thuiskomst willen hebben. Zelf heb ik altijd voor ogen gehad dat iedereen die het graag wil, me op Eindhoven mag komen inzwaaien, en dat alleen de directe naasten mee mogen naar huis voor een bakje koffie. Daar blijf ik ook bij. Maar ik kijk vooral uit naar het moment daarna, even geen drukte om me heen maar lekker met zx92n tweetjes zijn.

Waar ik ook achter ben gekomen, is waar mijn voorkeuren voor mijn carrixe8re naartoe gaan. Ik heb geleerd dat ik helemaal los kan gaan op het verbeteren van werkprocessen, het bekijken waar de mazen zitten en op welke manier deze voor verbetering vatbaar zijn. Ik heb me vol overgave gestort op mijn functie en kan daar ook met een tevreden gevoel op terug kijken, en op deze voet wil ik ook verder gaan. Het geeft me een goed gevoel om verbeteringen te crexebren en ook te zien dat het werkt, dat alles soepelere verloopt en alle positieve feedback er omheen. Dat maakt ook dat ik een uitstekende keuze heb gemaakt in mijn studie, hoewel ik deze niet geheel naar tevredenheid heb kunnen doorzetten. Mijn werkt stond even op de eerste plaats, daarna was het vrij lastig om me volledig te kunnen concentreren op mijn studie. Exe9n deadline is niet af gekomen en is dus verplaatst. Hopelijk kan ik de komende weken voldoende motivatie vinden om me hierop te storten, maar ik ben ook vreselijk toe aan rust . Vier maanden, zeven dagen in de week, meestal 8 uur per dag werken eist zeker zijn tol. Hoewel de dagen niet altijd druk waren, ben je toch bezig met je werk, hetgeen waarvoor je in een uitzendgebied bent gekomen. Ieder moment dat je dan echt voor jezelf hebt is heel erg welkom.

Als ik zo terugkijk zijn de afgelopen maanden absoluut waardevol geweest voor mijn eigen toekomstvisie en omgang met mensen waar je zelf niet voor kiest. Ik werkte samen met een erg goede club, met een hoog verantwoordelijkheidsgevoel. Hoewel we allemaal wel eens dagen hadden dat we elkaar en alles even beu waren, ben ik heel erg tevreden met de directe collegae die ik om me heen had. Ik heb een hele goede tijd gehad, kon erg goed omgaan met het gemis van thuis, en heb geen problemen gehad met het aanpassen aan de nieuwe omgeving. Daarnaast heb ik een aantal mensen beter leren kennen en een aantal goede banden opgebouwd.
Al met al is dit de uitzending geworden waar ik op hoopte en zal hier dan ook met een glimlach op terug kijken.
Desondanks voelen we nu iedere mijlpaal, iedere laatste keer dat we hier iets doen. We gaan bijna naar huis en dat geeft iedereen weer nieuwe energie. Ik kan niet wachten tot het moment dat ik alles in Nederland weer voor de eerste keer sinds maanden mag doen.

Rest mij dus te zeggen, tot gauw en tot de volgende blog vanuit ons koude kikkerlandje.

Liefs, Kim