De laatste loodjesx85 Vier maanden zijn reeds verstreken. Vier maanden vol nieuwe gebeurtenissen, een nieuwe leefwijze, een andere levensstandaard. Maanden vol nieuwe indrukken, indrukken om nooit meer te vergeten.
Ik weet het nog zo goed, vier maanden geleden zat ik rond dit tijdstip op de bank, te wachten totdat mijn eega het avondeten klaar had. Pompoensoep, onder het motto x91we proberen eens iets nieuws uitx92. Op datzelfde tijdstip kwam mam langs om me nog even gedag te zeggen, een emotioneel moment verstreek.

De avond vloog voorbij, hoewel de minuten leken te kruipen. Ik zat vol adrenaline. Adrenaline voor alles wat zou gaan komen, maar tevens een verdrietig gevoel omdat ik alles wat ik liefhad voor 4,5 maand fysiek even helemaal los moest laten. Hoewel ik wist dat we in gedachten bij elkaar zouden zijn, was ik bang voor wat er zou gaan komen. Diezelfde nacht kon ik de slaap niet vatten, ik wilde niet slapen, zo zouden de laatste uren voorbij gaan die ik veel liever besteedde aan een goed gesprek en het elkaar inpraten van goede moed.

Inmiddels weet ik waar ik sta, en zijn de maanden in vogelvlucht voorbij gegaan. Ik heb geleerd om mijn privacy compleet van me af te zetten. Hoewel je soms hunkert naar een moment alleen, ga je eraan wennen om alles te moeten delen. Is het niet overdag met je collegax92s, dan is het wel x91s avonds met je kamergenoot. Waar je ook komt, er is altijd iemand aanwezig. Dat is iets waar ik wel heel erg tegenop zag, maar achteraf gezien valt het best wel mee. Je weet dat het tijdelijk is, en dat je je eigen plekje thuis weer terug krijgt. Om die reden hunkeren veel mensen naar een stukje rust, en dat verklaart ook waarom de meeste collegax92s een rustige thuiskomst willen hebben. Zelf heb ik altijd voor ogen gehad dat iedereen die het graag wil, me op Eindhoven mag komen inzwaaien, en dat alleen de directe naasten mee mogen naar huis voor een bakje koffie. Daar blijf ik ook bij. Maar ik kijk vooral uit naar het moment daarna, even geen drukte om me heen maar lekker met zx92n tweetjes zijn.

Waar ik ook achter ben gekomen, is waar mijn voorkeuren voor mijn carrixe8re naartoe gaan. Ik heb geleerd dat ik helemaal los kan gaan op het verbeteren van werkprocessen, het bekijken waar de mazen zitten en op welke manier deze voor verbetering vatbaar zijn. Ik heb me vol overgave gestort op mijn functie en kan daar ook met een tevreden gevoel op terug kijken, en op deze voet wil ik ook verder gaan. Het geeft me een goed gevoel om verbeteringen te crexebren en ook te zien dat het werkt, dat alles soepelere verloopt en alle positieve feedback er omheen. Dat maakt ook dat ik een uitstekende keuze heb gemaakt in mijn studie, hoewel ik deze niet geheel naar tevredenheid heb kunnen doorzetten. Mijn werkt stond even op de eerste plaats, daarna was het vrij lastig om me volledig te kunnen concentreren op mijn studie. Exe9n deadline is niet af gekomen en is dus verplaatst. Hopelijk kan ik de komende weken voldoende motivatie vinden om me hierop te storten, maar ik ben ook vreselijk toe aan rust . Vier maanden, zeven dagen in de week, meestal 8 uur per dag werken eist zeker zijn tol. Hoewel de dagen niet altijd druk waren, ben je toch bezig met je werk, hetgeen waarvoor je in een uitzendgebied bent gekomen. Ieder moment dat je dan echt voor jezelf hebt is heel erg welkom.

Als ik zo terugkijk zijn de afgelopen maanden absoluut waardevol geweest voor mijn eigen toekomstvisie en omgang met mensen waar je zelf niet voor kiest. Ik werkte samen met een erg goede club, met een hoog verantwoordelijkheidsgevoel. Hoewel we allemaal wel eens dagen hadden dat we elkaar en alles even beu waren, ben ik heel erg tevreden met de directe collegae die ik om me heen had. Ik heb een hele goede tijd gehad, kon erg goed omgaan met het gemis van thuis, en heb geen problemen gehad met het aanpassen aan de nieuwe omgeving. Daarnaast heb ik een aantal mensen beter leren kennen en een aantal goede banden opgebouwd.
Al met al is dit de uitzending geworden waar ik op hoopte en zal hier dan ook met een glimlach op terug kijken.
Desondanks voelen we nu iedere mijlpaal, iedere laatste keer dat we hier iets doen. We gaan bijna naar huis en dat geeft iedereen weer nieuwe energie. Ik kan niet wachten tot het moment dat ik alles in Nederland weer voor de eerste keer sinds maanden mag doen.

Rest mij dus te zeggen, tot gauw en tot de volgende blog vanuit ons koude kikkerlandje.

Liefs, Kim

Je zult je nu wel afvragen of ik een writersblock heb opgelopen (thanks dad), de blogfrequentie neemt af. En dat is te verklaren. Alles begint hier namelijk vanzelfsprekend en normaal te worden (pleonasme).

Het is niet meer vreemd als je naar een dixie loopt na het tot jezelf nemen van een van de vele bakjes koffie, thee, water of al wat voorhanden is. Het is niet ook meer vreemd om ‘s avonds met je waszakje naar de wascontainer te lopen om je vuile was in te leveren, je went er ook aan dat diezelfde wasjongen het nummer van jouw waszakje uit zx92n hoofd kent. En het is al helemaal normaal dat je je kleding niet heel erg schoon terug krijgt, of dat je schone beddengoed vol met hele vreemde vlekken in je handen gedrukt krijgt. Die vlekken zie je echter pas wanneer je je bed gaat opmaken, waarop weer het dilemma volgt: neem ik die vlekken voor lief, of ga ik toch maar weer een nieuw setje beddengoed halen? Het is ook niet meer vreemd dat schoonmaken hetzelfde is als dweilen met de kraan open. Stofzuigen helpt 1 dag, je bureau afdoen heeft tot gevolg dat het 1 uurtje schoon lijkt om, wanneer je vervolgens diezelfde tafel met je vinger afneemt, het zand te vervloeken.

De rare geuren worden normaal, de zon wordt normaal. Schijnt de zon echter 1 dag niet, als gevolg van regenval, dan hangt er een bedroevende sfeer. De zon voelt hier als de oplader van jouw accu, een accu die dagelijks leeg raakt en dus veel zon behoeft. Mijn accu is behoorlijk snel leeg. Wanneer de zon schijnt sta ik te boek als dat vrolijke en optimistische meisje, vol energie. Is het druilerig, dan loop ik er bij als een zoutzak en zit ik herhaaldelijk te gapen en gedraag me uiterst gedemotiveerd.

Maximaal 20 km p/u rijden went ook, ik sla bijna doodsangsten uit wanneer iemand in het pikkedonker zijn gaspedaal indrukt omdat ik het gevoel heb dat we opstijgen, terwijl de teller amper 50 km p/u aanraakt (okxe9, misschien ben ik een watje). De omgeving wordt normaal; alles heeft de kleur van zand, behalve wanneer het regent, dan besef je je weer dat er meer kleuren zijn dan donkergroen en zandkleur. Een radiozender die hapert door de frequentiestoornissen, het constante gebrom van de diverse helicopters, het leren herkennen van de geluiden van alle wapensystemen, dagelijks hetzelfde ritme, dezelfde gezichten, het grind waarop je loopt, het campinggevoel wanneer je gaat douchen, geen seconde privacy, plastic bestek, kartonnen borden, hetzelfde eten, dezelfde paar vierkante meters waarop je je begeeft.

Dit kamp is zo groot, maar je leeft eigenlijk constant op hetzelfde stukje, wat alles heel klein doet lijken. Even naar de Tim Hortons of een PX wandelen voor en bakje French Vanilla of andere boodschappen voelt als een uitstapje. Eigenlijk is alles vertrouwd, maar er is te weinig variatie om je echt te vermaken. Ik kan me bijna niet meer voorstellen hoe alles thuis voelt, maar ik weet wel dat ik de smaak van een ijskoud biertje niet snel vergeet! In dit gebied is becks malt een prima alternatief, na xe9xe9n flesje heb ik het echter wel weer gehad en denk ik aan dat biertje waar ik in Nederland honderduit van zal genieten. Weinig aandacht besteden aan je uiterlijk, rondlopen in werkkleding of campingoutfit (lees: joggingbroek en sweater met capuchon). Slecht meubilair, met als gevolg veel vaste spieren en herniax92s in ontwikkeling. Geld halen bij een kassier, tijdens het douchen de stem van een schoonmaker horen die vraagt hoe lang je nog bezig bent om hem vervolgens te zien zuchten wanneer je 10 minuten later naar buiten sloft, steeds je klok in de gaten houden wanneer je inlogt op Internet om de kosten te drukken en krent uit te hangen terwijl je het dubbele salaris verdient.

Alles went! Maar niets kan op tegen x91home, sweet homex92

Dag trouwe lezers, we gaan alweer bijna de twaalfde week in. Aanvankelijk betekende dit dat we nog 7,5 week in het vooruitzicht zouden hebben. Voor zover Maybe Airlines dit hard kan maken is deze resterende periode verkort naar 6 weken. En dat betekent dat het nu allemaal wel heel erg snel gaat. Als ik zo terugdenk voelt de afgelopen periode eigenlijk nog maar zo kort. Enerzijds kan de tijd je hier niet snel genoeg voorbij gaan, vooral als je thuis iemand hebt zitten, laat staan wanneer je een heel gezin hebt dat op je wacht. Ik kan ook niet anders zeggen dan dat ik erg veel respect hebt voor collegax92s met een gezin die hier al voor de vijfde, zesde of zevende keer zijn. Anderzijds; waar praat ik als leek eigenlijk over, wat weet ik nou daadwerkelijk van gemis? Ik heb thuis iemand die mij voor 100% steunt en begrijpt, iemand die op ieder moment achter me staat, iemand die ik niet hoef te troosten maar sterk is (of doet lijken ). Dat maakt het voor mij eigenlijk een eitje, ik loop deze tijd bijna fluitend uit. Tijdens een thuisfrontdag kijk ik niet in een stel grote blauwe kijkers van een kind dat roept dat hij of zij papa of mama mist, zoiets lijkt me erg moeilijk. Een ding dat ik inmiddels wel heb geleerd, is dat 4 maanden eigenlijk zo voorbij zijn. De aankomende weken gaat het ATF hier haar vleugels spreiden. De opvolgers komen binnen dus het wordt drukte op de Dutch Compound. In een relatief korte periode zal de oude club het werk gaan overdragen aan de nieuwelingen. Voor ons betekent dit weer een toename in de werkdruk, iets wat eigenlijk wel erg welkom is, want een drukke dag doet ons hier het tijdsbesef een beetje vergeten. Als de rust hier weer is wedergekeerd hebben wij nog 3 weken voordat onze opvolgers het gebied betreden en wij ons werk mogen overdragen. Hopelijk betekent de aanvang van deze week het einde van een relatief rustige periode, met toenemende frustraties. We noemen het hier met een licht sarcastische ondertoon ook wel rotatiegedrag wanneer je merkt dat collegax92s er even doorheen zitten en je om je heen ziet dat ze toch wel toe zijn aan x91thuisx92. Ik denk dat ik nog niemand heb zien ontkomen aan dit zogenaamde rotatiegedrag, al is het maar voor 1 dag. Waar ik dan wel erg slecht tegen kan, zijn mensen die het hardste roepen: x93daar heb je zelf voor gekozenx94. Uiteraard, naar mijn mening ben je een slappe zak als je kiest voor deze werkgever maar alles doet om onder een uitzending uit te komen. Je kent de risicox92s dus die ga je niet uit de weg, maar we maken een keuze voor een vak waar risicox92s aan verbonden zijn. Je x91kiestx92 niet voor je collegax92s, je x91kiestx92 niet voor een specifiek gebied, en je hebt al zeker geen inspraak op de keuzes van de overheid. Wanneer je kiest voor een werkgever in de burgermaatschappij, wil dat ook niet zeggen dat je als werknemer x91kiestx92 voor een reorganisatie, je zegt tegen die mensen ook niet x91sja, je weet dat wanneer je een baan aanneemt, je morgen op straat gezet kunt worden als oud vuil na 20 jaar trouwe dienstx92, het blijft echter uiteraard een risico. Ik ben eigenlijk nu al blij met deze ervaring, omdat ik in deze maanden alweer een nieuw stukje van mezelf heb leren kennen. Het leren omgaan met de keuzes waar je zelf gxe9xe9n invloed op hebt. Proberen om die strakke teugels met momenten een beetje los te laten, want zoals de meeste mensen die mij kennen wel weten, ben ik iemand die graag de controle wil houden. Soms kan dat nu eenmaal niet, en dat is ook iets wat je moet leren. Enfin, zo gaat het hier nu. We zijn toe aan thuis, maar samen komen we deze zes weken heus goed door, met ontzettend leuke momenten, evenals de menselijke momenten van frustratie. We lezen elkaar

Ik lig in bed en ik schrik, er klinkt een eigenaardig geluid om me heen. Het lijkt wel x91nietsx92, iets wat ik al 2,5 maand niet heb gehoord. Het geluid van ultieme rust, vredige stilte. Ik probeer te luisteren of ik ergens van ver een geluid kan bespeuren, mijn oren spitsen zich, ik wacht een aantal seconden maar het is tevergeefs. Ik open mijn ogen en alles is donker, ik zoek naar mijn bedlampje maar het hangt niet op de gebruikelijke plek. Alles voelt anders, waar ben ik in godsnaam beland?

Ik zoek verder met mijn handen en voel een lamp, ik maak de lamp aan en verstijf. Dit is mijn bed, niet op KAF maar echt mxedjn bed. Ik zucht en adem diep in, alles ruikt hier anders, helderder.

Plotseling gaat mijn wekker en schrik ik xe9cht wakker. Kut, weer een dag in dit godvergeten land. Ik verwerp mijn gedachten en besef me dat ik droomde. Ik kijk op de klok en hervat mijn dagelijkse ritueel. Eerst ga ik rechtop zitten en voel me verward, ik kijk versufd om me heen en voel dat ik nog niet helemaal wakker ben. Even een minuutje wachten tot ik mijn evenwicht heb hervonden. Okxe9, ik ben er klaar voor. Ik sla het deken van me afx85 en sla het dan weer snel over mezelf heen. Gatver, het is weer koud hier. Gelukkig heb ik mijn t-shirt naast mx92n bed liggen, bovenop mijn coltrui. Half onder de dekens trek ik mx92n t-shirt en trui aan, alvorens ik er onderuit durf te komen. Ik sta op en ril, de kou beslaat mijn benen en ik voel kippenvel opzetten. Snel grijp ik mijn broek en sokken en trek die aan. Oh, ik ben zo toe aan vakantiex85 Ik zoek mijn schoenen, ik kan niet kiezen. Trek ik mijn zwarte of mijn desert kisten aan? Toch maar de zwarte, die zitten warmer en comfortabeler. Daarna pak ik mijn toilettas en een de handdoek die zoals gewoonlijk aan het haakje van mijn kast hangt. Ik loop naar buiten en knijp mx92n ogen snel toe, ik word verblind door het heldere licht in de ochtend. Als ik uitadem zie ik een wolkje uit mx92n mond komen, volgens mij vriest het. Ik versnel mijn pas en loop naar de douchecontainers. Daar zie ik mijn kamergenootje staan en een andere collega. We begroeten elkaarx85

De dag is weer begonnen, dit is alweer de 75^ste dag hier op KAF.

De nachten zijn koud, zo tot rond het vriespunt. Overdag begint het steeds warmer te worden, zo liepen we vorige week nog te klagen dat het toch wel fris was, nu is het overdag alweer ruim 20 graden en genieten stilletjes met volle teugen van het prachtige weer hier. Het is zo anders dan in Nederland. De nachten koud, de dagen warm. Eigenlijk is het zo vervelend nog niet om die verschrikkelijke Nederlandse winterse kou over te slaan. Ik denk dat ik in Maart dit weer gewoon lekker meeneem naar Nederland, het stof laat ik wel gewoon hier, dat heb ik nou wel gezien.

sx92Middags is het rustig, ik loop naar ons zonneterras en ga rustig zitten. Ik kijk naar de stand van de zon en verplaats de stoel precies de goede richting uit. Daar staat een leeg munitiekistje, die kan mooi fungeren als voetensteun. Ik plaats de kist voor mijn stoel en ga lekker onderuit zitten met mx92n voeten op het kistje. Ik rol de mouwen van mx92n t-shirt een stukje op, sluit mijn ogen en voel de zon mijn huid opwarmen. Mijn mondhoeken trekken een klein beetje omhoog en ik voel dat ik glimlach. We zijn alweer ruim over de helft, hoe zou het zijn om straks weer thuis te komen? Deze periode is zo snel voorbij gegaan, het kan vanaf nu alleen maar sneller gaan. Wanneer we thuis komen is vooralsnog niet helemaal duidelijk, maar uitgaande van de oorspronkelijke datum zijn er nog bijna 62 dagen in het verschiet, twee maanden dus. Twee maanden totdat ik de Nederlandse frisse lucht weer kan inademen. Twee maanden totdat het vliegtuig de grond raakt en ik begroet ga worden op Eindhoven, ik voel nu al bijna hoe fijn dat moet zijn.

Maar voor nu hou ik mijn ogen nog even gesloten, hier is het tenslotte fijn 20 graden en bij jullie niet. Geloof me jongens, het kan veel slechter dan dit. Het enige dat ik nog mis, is een lekkere cocktail jullie om me heen.

Nog eventjes volhouden!

Dag trouwe lezers !
Mijn inspiratie is tot mijn grote spijt de afgelopen 2 weken ver te zoeken geweest. En dat is zeker niet te wijten aan verveling of een slecht humeur. Hoewel de kerstperiode me wel heeft doen beseffen hoe bijzonder mijn thuisfront is. De waarde van alles wat je daadwerkelijk hebt wordt toch aangesterkt op de momenten dat het allemaal even niet zo vanzelfsprekend is. Laten we het niet dramatischer maken dan het is, want het overlijden van een dierbare of het stuklopen van een relatie is voor menigeen vele malen erger dan 5000 kilometers gescheiden te zijn van je geliefden. Die 5000 km zijn maar relatief en redelijk makkelijk te overbruggen. Het vergt een stukje karakter en vertrouwen in elkaar om je daar overheen te zetten. Gelukkig ben ik vandaag nog steeds in de positie dat me dat vrij makkelijk af gaat . De mensen die me hebben gesproken hebben ongetwijfeld gemerkt dat ik er ook best wel de balen in heb gehad dat ik er dit jaar niet bij kon zijn. Maar zeg nu zelf, hoe bijzonder zijn die feestdagen nu eigenlijk, extra sfeerlichtjes, aankleding en lekker eten? Natuurlijk is dat leuk, maar het is zeker niet onoverkoombaar om er 1 jaartje niet bij te zijn. Integendeel, het is juist heel erg leerzaam, je leert hierdoor welke mensen echt met je begaan zijn en wie er xe9cht toe doen.
En ik mag van geluk spreken, het is me absoluut niet tegen gevallen hoeveel mensen er ook aan me hebben gedacht. De pakketjes, kaarten en e-mails zijn in grote getale op mijn adressering aangekomen en hebben me meerdere malen aan het glimlachen gekregen. Dat heeft er absoluut in geholpen om de feestdagen zonder een chagrijnig gezicht door te brengen. Ik wil iedereen hier dan ook ontzettend voor bedanken, jullie zijn stuk voor stuk schatten!

Komen we op het volgende onderwerp: Wat hebben we gedaan tijdens de feestelijke periode? Het begon op mijn werk met een drukke periode. Ben na de laatste blog aan een klein project begonnen wat me de eerste week veel tijd heeft gekost. Ik had voor mezelf een doelstelling van wat ik af wilde hebben, en dat moest voor kerstavond af zijn. De rest zou op het gemakje later wel komen. Dat streven is gehaald, het sporten is er die week helaas wel bij ingeschoten. Verder is het een lekker rustige periode geweest. Ondanks de matige kerstsfeer, willen de meeste mensen toch ietwat het gevoel van rust ervaren in een rumoerige omgeving als deze. Dat merkten we dan ook in alles, en dat is voor een weekje best even lekker.
Kerstavond zijn we dan begonnen met een kerstdiner in de Luxemburg (en we gaan weer over op x91etenx92) . We hadden allemaal toch wel een redelijke verwachting van zox92n kerstdiner, de staatssecretaris en de CDS waren hier immers bij aanwezig. Helaas viel dit behoorlijk tegen. Noem ons verwend en te verwachtingsvol in een land als dit, maar het eten was niet naar onze verwachting, evenals de complete ambiance. Binnen de kortste tijd stonden we dus ook weer buiten om ons met een select groepje te begeven naar de bezinningsdienst. In Nederland zoek ik de kerk beslist niet snel op, aangezien ik geen geloof nastreef (afgezien van het feit dat ik toch echt RK ben, op papier danx85). Desondanks leek het me mooi om het toch eens bij te wonen. En zie daar, ik was niet de enige, de staatssecretaris en de CDS waren ook hier weer bij aanwezig. Het was een rustige dienst, die bij een aantal mensen wat los maakte en dat is toch wel bijzonder om te zien. Je ziet collegax92s van een kant die je normaal gesproken niet snel ziet. Het paste compleet bij het kerstsfeertje zoals dat oorspronkelijk is bedoeld.
Eerste kerstdag stond er niets bijzonders gepland en was dan eigenlijk ook een gewone, edoch rustige werkdag.
Tweede kerstdag stond er wederom een kerstdiner gepland in de Echox92s. Dit was wel een bijzonder geslaagd buffet. We werden ontvangen met een klein geschenk en daarna konden we x91aanvallenx92. Mensen, het buffet was echt een waar genot. Van zalm tot haring, van beenham tot steak. Ik heb inx85 ehmx85 bijna 62 dagen niet zo lekker gegeten als bij de Echox92s. Het buffet werd opgevolgd door een kerstfeestje in de DC. Er stond een bandje van the American Army. Jongensx85 wat was dat een verschrikking, Idols was er niets bij! Desondanks hebben we ons er toch weer goed vermaakt en was dit een geslaagde afsluiting van de kerst.

Afgelopen week was dan de jaarwisseling. Dit is het eerste jaar dat ik tijdens de jaarwisseling niet in Nederland ben, laat staan tijdens een decenniumwisseling. Ongelofelijk dat het millennium alweer 10 jaar geleden is, het lijkt wel als de dag van gisteren als ik daar aan terug denk. Op oudejaarsavond was voor ons een feestje gepland in de DC, te weten: Sensation Desert, nxe9t echt De afgelopen weken is er flink gehamsterd op onze alcoholvrij-bier-voorraad, dankzij de beperkte aanvoer van voorraden. Onze Belgische collegax92s hebben onze voorraad enigszins aangesterkt voor het oudejaarsfeestje en dat bleek ook wel nodig! Ik heb nog nooit zoveel chagrijnige gezichten gezien als op de momenten dat er geen alcoholvrij bier meer was. Het is dan ook echt een stukje psyche dat mensen tijdens het stappen graag bier willen drinken, of het nu wel of geen alcohol bevat, het hoort er gewoon bij en het draagt toch een stukje bij aan het gevoel dat mensen als x91thuisx92 ervaren.
Sensation Desert bleek al heel gauw een erg geslaagd feest. Al vroeg op de avond liep de DC vol. Buiten waren 2 grote vuurkachels neergezet, hier heb ik zelf veel gezeten. Er was alcoholvrije champagne, en er waren oliebollen en andere oer-Hollandse versnaperingen, iets wat de avond toch een beetje af maakte. Menigeen heeft een glimp van ons oudjaarfeest kunnen zien op het NOS journaal. Ik was ook even in beeld, helaas heeft de NOS dat eruit geknipt. Waarschijnlijk ben ik toch geen geschikt beeldmateriaal, haha!

Enfin, ondanks de grote afstand die wij van jullie verblijven, hebben we het jaar succesvol kunnen afsluiten. Volgende week (8 januari) vieren wij alweer ons zogenaamde x91midtermx92-feest waarbij traditioneel een houten balk doormidden wordt gezaagd. Vanaf dat moment is de (welbekende) mijlpaal van 50% alweer bereikt en kan het echte aftellen weer beginnen!

Ik wens iedereen een geweldig 2010 toe, en ik verheug me er nu al op om dat het grootste deel van het jaar met jullie te mogen doen!!

Nog 90 dagen te gaan!!!

Afgelopen week hebben we weer een mijlpaal bereikt. En hoe langer we hier zitten, des te meer mijlpalen er lijken te ontstaan.
Het begon met de eerste week, daarna volgde de eerste maand. Vervolgens leefden we toe naar de 25% en afgelopen week snelden we de 33% voorbij. Er zit dus al 1/3de van deze uitzending op. Op naar de 50%, onze zogenaamde midtermdag!
Deze maand gaat erg snel, en dat heeft natuurlijk ook wel wat redenen. Het begon met sinterklaas, en sindsdien leven we toe naar de kerst.
Nu merken we wel dat lang niet iedereen behoefte heeft aan deze x91vrolijke dagenx92. Vaak hoor je mensen in Nederland zeggen dat ze een hekel hebben aan het verplichte kerstrondje, toch merk je dat ze nu ze hier zitten balen dat ze het verplichte rondje thuis moeten missen.
Desondanks is er toch weer moeite in gestoken om ons tijdens de kerstdagen niets tekort te laten komen. Op kerstavond hebben we een kerstdiner bij de Supreme Luxemburg, gevolgd door een bezinningsdienst en een kerstverrassing .
Op tweede kerstdag is een kerstdiner in buffetvorm bij de Nederlandse Echox92s. Daarop volgt een kerstfeest in de Dutch Corner.

Ik voel wat vraagtekens opkomen.. Supreme, Echox92s, Dutch Corner ?

De Dutch Corner (ook wel: DC) is onze eigen kroeg. Hier kun je een heerlijk alcoholvrij biertje (Beck’s of Bitburger) drinken, ook wordt hier de wekelijkse Keek op de Week gehouden waarin wordt verteld wat er die week is gebeurd en wat eraan komt. Gisteren heb ik met een collega bardienst gedraaid en we hadden elkaar beloofd om er een feestje van te maken. Ik heb dus al mx92n collegax92s uitgenodigd, lekker muziekje opgezet met als gevolg dat we bijna een dubbele omzet hebben gedraaid dan gewoonlijk

De Echox92s is de Nederlandse x91woonkamerx92. Hier kunnen we sx92avonds een filmpje kijken, spelletjes spelen en een kroket of frikadel eten. Ik praat vaker over de woonkamer, hiermee bedoel ik echter niet de Echox92s, maar onze eigen woonkamer van de chalet waar onze groep in verblijft. Persoonlijk ben ik erg gecharmeerd van de kroketten, de rest doet me weinig dus ik kom er eigenlijk ook niet zo vaak.

De Supreme is onze internationale cateraar . We hebben 4 Supreme restaurants, te weten: De Engelse, de Amerikaanse, de x91Wokx92 en de Luxemburg. Iedere Supreme heeft weer zx92n eigen kenmerk.
De Luxemburg ligt het dichtst bij het Hollandse kamp en is zox92n beetje de meest standaard Supreme. Er is weinig moeite gedaan voor de aankleding en het eten is gewoontjes.
De Amerikaanse Supreme (tevens erg dichtbij) kenmerkt zicht door de vele plasma-TVx92s waar vrijwel altijd American Football te zien is. Verder lijkt het erg veel op de Luxemburg.
De x91wokx92 is de Supreme met een Aziatisch tintje waar ze in het midden een verse wokmaaltijd bereiden. Ook lopen hier extreem veel Filipijnen en andere Aziaten rond. We noemen ze hier al x91kamelenx92 omdat ze nagenoeg allemaal erg onsmakelijk en met hun mond open eten. Het eten is lekker, maar het volk wat er komt is uiterst onsmakelijk .
De Engelse is mijn persoonlijke favoriet. Het eten is er net iets anders dan bij de Luxemburg en Amerikaan, naar mijn idee is het allemaal net iets beter afgewerkt en smaakvoller. Daarnaast ligt vlakbij het Engelse restaurant de Heroes, hier kun je lekkere Bagels (broodjes) eten en ze hebben er GEWELDIG lekkere ijs !
Toch doet de noodle-soep het intussen ook erg goed (te koop bij de Dutch PX, ofwel; supermarkt). Bij mij kwam het restaurantvoer me 2 weken geleden al de strot uit, inmiddels hebben meer mensen daar last van, met als gevolg dat ze regelmatig met een paar man in de woonkamer zitten met een noodle-soepie. En we zitten pas op 1/3de, hoe moet dat de resterende tijd??

Al met al, we zijn blij dat we deze maand 2 keer een uitgebreid kerstdiner voor de kiezen krijgen. Lekker weer wat anders dan de Supreme, Pizzahut of Echox92s.

Het wordt een drukke week en met de kerst voor de deur weet ik niet wanneer de volgende Blog geschreven wordt. Dus voor nu wens ik iedereen alvast heel fijne kerstdagen toe! En vergeet niet er 1 op ons te drinken

Op het moment van schrijven zit er alweer 29,42% van de uitzending op. Dat zijn 58218,48 minuten en 40,43 dagen. Oftewel: nog maar 139661,52 minuten (omgerekend 96,42 dagen) te gaan !

Jullie denken nu vast: Kim is veranderd in Einstein, of volgt de voetsporen van haar wiskundig weerlegde vader . Integendeel, het stof is inmiddels aan het doordringen in de kleinste kiertjes van mx92n schedel. Via mx92n oren, neus en porixebn komt het stof naar binnen en nestelt zich tussen mx92n resterende matig-functionerende hersendeeltjes. De intelligentie van de mensen daalt hier met de dag en in de ruil daarvoor beginnen frustraties toe te nemen, zelfs als ze er niet zijn worden ze gezien! Dat is best uniek, maar laten we wel rexebel zijn. We zitten hier met een relatief kleine club mensen die op enige manier samen moeten werken en we zijn volledig op elkaar aangewezen c.q. afhankelijk van elkaar. Je ziet je collegax92s gewenst of ongewenst dagelijks en moet je tijd ook samen uit zitten. Het is niet meer dan mensen dat zoiets niet altijd van een leien dakje gaat .
Ik voel me dan ook haast tendentieus dat ik nog steeds zo lekker in mijn vel zit, al hunker ik op zx92n tijd inmiddels ook best wel naar thuis.

Gelukkig was daar vandaag het schitterende lichtpuntje aan het einde van het eerste 1/3de gedeelte van deze ruim 4,5 maand. De thuisfrontdag met als hoogtepunt; de live-verbinding . 5 minuten even met elkaar praten via de webcam. Ik hoor jullie denken: x91maar jullie hebben toch internet, dus je kunt toch zo vaak webcammen als je wiltx92? Theorie schrijft ons voor dat dit inderdaad het een correcte redenatie is, maar zoals in veel gevallen weerlegt de praktijk deze theorie. Het zit namelijk zo; de mogelijkheden om contact te houden zijn prima, maar de brandbreedte laat regelmatig te wensen over waardoor het vaak een drama is om tijdens de gebruikelijk tijden (lees: de avonduurtjes) met discretie te surfen op internet of te bellen via je VOIP-telefoon. De laatste weken hebben er flinke rotaties plaatsgevonden op het Nederlandse gedeelte, waardoor veel mensen een paar dagen hier te gast verbleven. Diezelfde mensen maken tijdelijk gebruik van onze bandbreedte waardoor wij avonden met heel veel moeite sites op konden komen. De tijd (en praktijk) zal ons leren of dat de komende weken/dagen verbetert . Omdat de bandbreedte al zo beperkt is en de programmax92s voor webcams (lees: Skype) betrekkelijk zwaar zijn en veel bandbreedte verbruiken, is het niet x91aardigx92 om deze tijdens spitsuren te gebruiken. Het wordt ten sterkste afgeraden. Om deze reden heb ik vooraf al besloten om mijn webcam toch maar thuis te laten en het contact te beperken tot e-mail, blogs en telefoon.

Dat iedereen zich dus wel kan voorstellen hoe geweldig het dan is om na bijna 1,5 maand je thuisfront weer te zien lijkt me dus ook plausibel en pertinent onbetwistbaar*! Die glimlach en beeld bij het geluid zijn goud waard. Sinds vandaag ben ik weer helemaal opgeladen en zelfs de allerkleinste frustraties in ontwikkeling zijn compleet van de baan .

x91I could feel it go down,
You left the sweetest taste in my mouthx92

Ajuus!
PS: inmiddels zijn we alweer beland in de 58245,22ste minuut!

*excuses voor het pleonasme, maar soms is het gewoon lekker om met zulke woorden te smijten.

We zijn alweer een weekje verder in het avontuur dat ISAF heet. Ook op KAF is Sint Nicolaas reeds geruime tijd aanwezig. Dit zien we vooral in de overtallige aanwezigheid van chocoladeletters, taaitaai, speculaas en snoep- en strooigoed. De vele hulpsinten en x96pieten bij het thuisfront van het overgrote deel van de collegax92s hier op KAF hebben de afgelopen weken goed gezorgd voor hun x91loved onesx92. Dit bestempelen we hier op KAF als een goede, maar ook vooral ongezonde zaak. Het zal de meeste mensen van het thuisfront niet ontgaan zijn dat veel collegax92s hier plotseling het spreekwoordelijke licht hebben gezien en meerdere malen per week fanatiek aan het sporten zijn . We willen massaal afvallen, strakker in onze velletjes komen te zitten of gespierder worden. Want tja, wat doe je op kuuroord KAF als je niet wekelijks naar je vaste voetbalclub, cafxe9, je vrienden of familie kunt? Juist: sporten! Of voor de minder fanatieke mensen onder ons: in de woonkamer x91hangenx92, al liggend op je bed films kijken via je laptop, een beetje msn-en en bellen met je VOIP- of WIFI telefoon of jezelf ergeren aan alles en iedereen.

Wat betekent nu al het lekkers wat we krijgen van thuis?
1: Er komt niets van ons voornemen. Alle effecten van lichaamsbeweging worden gelijk tenietgedaan door alle caloriebommetjes waarmee we zo zijn verwend.
2: We maken op de afdelingen gezamenlijke snoeppotten voor bezoekers. Op onze afdeling hebben we inmiddels al vaste snoepklanten. En dat zorgt uiteraard wel voor een speciale band want op deze manier komen mensen hier niet alleen omdat ze iets van ons nodig hebben, maar ook x91zomaarx92.. ehum…

Zo zie je maar, elk nadeel heb ook zeker zx92n voordeel! Persoonlijk ben ik groot voorstander van Monty Pythonx92s uitspraken als: "Always Look On The Brightside Of Life", en dat maakt het mogelijk om overal iets positiefs in te zien.
Ik ben vooral erg gul met het uitdelen van zoetigheid in onze woonkamer en ben dan ook al veelvuldig x91Feederx92 genoemd. In hoeverre dat als positief te betitelen valt, is vooralsnog onduidelijk maar de uitspraak gaat altijd gepaard met een glimlach, dat is het enige dat telt.

De feestcommissie heeft een aantal activiteiten georganiseerd ter gelegenheid van het Sinterklaasfeest, te weten: een sinterklaasrun op 5 december, waarna een bezoekje van de sint volgt op alle afdelingen. De dag wordt afgesloten door een bingo in de Dutch Corner, waarbij men pannenkoeken kan eten voor x91het goede doelx92 (vraag me niet wxe9lk doel)
De sinterklaasrun is tevens voor het (wederom raadselachtige) goede doel. Voor ieder rondje van 2,7 km moet je $5,- neerleggen. Hiervoor kan men zich laten sponsoren. Doe ik hier aan mee? Natuurlijk niet, ik heb wel iets beters te doen: uitslapen! Uitslapen is voor ons namelijk tot nu toe vrij schaars geweest .
Tot slot is er een Sinterklaasbrunch op 6 december.
Dit moet erg goed zijn volgens de historische feiten van de afgelopen jaren. Ik kijk daar dan ook heel erg naar uit want het eten hier komt me zo onderhand mijn strot uit.

Enfin, U leest het goed, we worden hier niet uitgesloten van al het feestgedruis en men probeert ons toch het huiselijke gevoel te geven wat we in deze tijd moeten missen. Uiteraard moeten we er wel zelf wat van maken!

Fijne Sinterklaas en op naar de kerstgekte.

Adios

De derde week in dit stoffige landschap is alweer bijna om. Sinds mijn vorige blog heb ik weer het een en ander mogen meemaken.

Het eerste heugelijke feit was: de verhuizing naar mijn fab! We slapen hier in chalets met 20 fabs waarin je met 2 man slaapt, daaraan zit een woonkamer vast. Naar horen zeggen wordt de woonkamer aan de voorzijde afgebroken omdat deze om reden x91Xx92 niet goed is. De reden verandert met de dag, maar het voornemen om dit afbreken te verwezenlijken schijnt ook al jaren de ronde te doen. Nu lijkt het toch echt te gebeuren want de mannen van de x91geniex92 zijn al een tijdje bezig om een nieuwe woonkamer te bouwen aan de achterzijde. Een woonkamer die 2 keer zo klein is. Het lijkt al haast of men niet wil dat we hier socializen en we onszelf de hele avond opsluiten in onze fabs.

Zo fabje bestaat trouwens gemiddeld uit 2 bedden, 2 kledingkasten en 2 bureaux92s. Hier en daar verschilt het aantal bureaux92s en soort kledingkast, daarnaast hebben de voorgangers door de jaren heen slimme oplossingen bedacht om nog meer spullen op te bergen. Eigenlijk is zox92n kamertje best gezellig! Daarnaast is het een verademing om na een dikke, bijna anderhalve week niet meer in een muffe, klamme of koude tent te slapen. Op zulke momenten besef je je pas dat alles wat thuis zo vanzelfsprekend is, in een land als dit allesbehalve vanzelfsprekend is.

De afgelopen weken hebben mijn collegax92s en ik op de bestelpost erg lange dagen gemaakt om het werk een beetje eigen te maken en overzicht te crexebren. Iedereen heeft een eigen werkwijze en door de jaren heen merk je dat heel goed. Diverse administraties lopen door elkaar heen en het bureaublad van je computer staat beladen met bestandjes. Ik heb dus een grote digitale schoonmaak gehouden, zonder overzicht kan ik echt niet lekker werken.

Verder heb ik met mijn clubje echt een fijne groep aan collegax92s, de motivatie is erg hoog. Heb wel de waarschuwing gehad dat motivatie nog wel eens wil afzwakken, dus daar waak ik nog wel voor. Maar vooralsnog heb ik me geen seconde hoeven vervelen, heb eerder het idee dat ik tijd tekort kom, met name voor mijn studie.

Wat me vooral heeft bezig gehouden is het verkennen van het vliegveld. Wat is hier allemaal te beleven en te zien? In 1 uitdrukking: verrekte weinig. En dax92s frapant want eigenlijk zijn hier best veel voorzieningen om mensen bezig te houden. Meerdere sportzalen, de boardwalk waar diverse winkeltjes en eettentjes gesetteld zijn. Persoonlijke toppertje zijn de Pizzahut en de Tim Hortons. Daarnaast worden er regelmatig avondjes georganiseerd met vermaak, salsadansen en films. En niet te vergeten, de wekelijkse bazaar waar de locals hun spulletjes (prulletjes) verkopen. Heerlijk om naartoe te gaan, want afdingen werkt hier prima. Ik heb daar dan ook al leuk op kunnen oefenen.

Inmiddels heb ik de pizzahut niet alleen ontdekt, maar ook uitgeprobeerd, echter is de ontdekking dat de wachttijden extreem lang zijn (1 uur de laatste keer, 2 uur wanneer ze het bezorgen) niet altijd even plezierig voor het geduld van de mens. De uitspraak x91patience is a virtuex92 loont zich uiteindelijk wel, want na wekenlang, drie keer per dag eten bij hetzelfde cateringbedrijf is zox92n kleffe vette spicy pizza overheerlijk!

Daarnaast is er ook een Nederlands restaurantje waar ze oer-Hollandse frikandellen en (iets te lang gebakken) kroketten verkopen!

Best leuk, al die voorzieningen maar ik ben er nu al achter dat alles wat x91andersx92 is en je niet dagelijks kunt zien iets is waar je verschrikkelijk naartoe leeft. Hoogtepuntje van iedere week: de post op zondag. Snel naar de man van de post toe en verheugd wachten of er iets voor jou bij zit! De eerste postweek voor ons was het raak, 2 pakketjes met leuke, lieve en lekkere spulletjes. Thuis vind ik post helemaal niet zo spannend maar hier voel je je gewoon als een klein kind zo blij, te weten dat de mensen thuis aan je denken en met je meeleven!

Gisteren was dan een dag waar ik al een weekje naar uitkeek. Giel Beelen, Guido Weijers en zangeres Dennis zouden hun weekje Uruzgan bij ons komen afsluiten. En het was een supergave avond. Eerst was er een rondje live uitzending van Giel Beelen waarbij mensen plaatjes konden aanvragen. Daarna presenteerde Guido Weijers de try-out van zijn oudejaarsconference en Dennis sloot af met wat leuke liedjes. De Amerikanen vonden Dennis blijkbaar helemaal geweldig want ze stonden met veel plezier als achtergronddansers achter haar uit hun dak te gaan.

Geweldig dat je hier mag meemaken dat je met x91de BN-ersx92 rustig een praatje kunt maken en met ze op de foto kunt gaan. Mijn avond was helemaal goed!!

Hopelijk zetten de komende maanden zich net zo voort als de afgelopen weken dat hebben gedaan. Nog een kleine 4 maandjes te gaan en dan is Kim weer thuis!